Ervaringen van patienten: Jan Watermulder

Bij een endoscopische herniaoperatie moet de patient zo nu en dan aangeven of hij pijn voelt. Even op de tanden bijten maar dan is de pijn alweer weg.

Ik liep met 200 mg pijnstillers per dag

Jan WatermulderJan Watermulder kreeg in juni 2005 een hernia: ‘Ik liep met 200 mg pijnstillers per dag en leefde als een zombie. Als ik niet in de benen was, viel ik in slaap. Na de operatie voelde ik me als herboren. Ik ben op 19 januari 1945 geboren maar op 26 september 2006 herboren. Zo voelt het wel.

Bij de operatie moest ik aangeven of ik pijn voelde

De operatie viel hem niet tegen. Op een gegeven moment zei Iprenburg: Het is nu een samenspel tussen jou en mij. Ik moest aangeven of ik pijn voelde. Daardoor kan hij bepalen hoe dicht hij bij de zenuwstreng zit. Ik voelde niet echt pijn. Ja, je bijt wel even op je tanden maar dan is de pijn alweer weg. Dus ik zei steeds "nee". Maar hij hoorde wel wat twijfel. De assistente moest toen op mijn mimiek letten. Als ik op mijn tanden beet, stak zij de vinger omhoog.

Als ik de tuin in ga, doe ik het korset trouwens om

Na de operatie krijgen patiënten een korset mee. Watermulder ervoer dat korset als een welkome ondersteuning. ‘Als je je wat moe voelt in de rug vangt dat korset dat op. Maar ik doe nu al drie weken vrijwel zonder korset. Dat gaat prima.’ Gelukkig beschikt Watermulder over wat zelfkennis: ‘Als ik de tuin in ga, doe ik het korset trouwens wel om. ik ken mezelf, als er een korf met aardappels staat, pak ik die op.’

Watermulder is reclasseringsambtenaar. ‘Veel zittend werk.’ zegt hij zelf . Maar in het weekend werkt hij in de natuur: ’Ik ben vrijwilliger bij het IVN. Ik geef excursies. Daar ben ik anderhalf jaar niet mee bezig geweest. En nu kan ik weer met speels gemak anderhalf uur met mensen de natuur in.’

De endoscopische operatie

De endoscopische operatie

Vanuit uw zij maakt Iprenburg door een klein sneetje van acht mm een toegang voor de camera (endoscoop) naar de hernia.