Ally Bruins - Lamain: Ik was zo blij, ik kon hem wel omhelzen

Ik zat al in een rolstoel, ik kon niet meer lopen

Ally Bruins – Lamain werd voor het eerst op 5 december 1979 door dr. Iprenburg aan een hernia geopereerd. Ik zat al in een rolstoel, ik kon niet meer lopen. Dat was in die tijd een zware operatie. De genezing duurde bovendien erg lang.

Maar ruim een jaar geleden ging wederom mis. Mevrouw Bruins vertelt het vrij laconiek: ‘De ruggenwervel wipte eruit en de rest zakte er als het ware overheen.’Ook hiermee liep ze lang door. ‘Ik dacht: een beetje rust, dan knap ik wel weer op’.

Maar dat gebeurde niet en zo kwam mevrouw Bruins opnieuw bij Iprenburg. ‘Helaas voor mij was er niets aan te doen.’ Totdat Iprenburg in Amerika een nieuwe techniek leerde.

Totdat Iprenburg in Amerika een nieuwe techniek leerde: een soort schokbrekertje

Mevrouw Bruins: ‘Ze hebben daar een soort klein schokbrekertje ontwikkeld. Voor zeven weken terug heeft Iprenburg me geopereerd.’ Normaal gesproken is ook deze ingreep een dagopname. Mevrouw Bruins bleef nog een nacht. ‘Het ging allemaal een beetje moeizaam. Ik had er ook zo lang mee geleefd. Maar ik ben een heel stuk gegroeid. Je moet je voorstellen: ik liep helemaal krom.’ Dat verklaart ook de spierpijn die ze nu nog wat heeft. ‘Die spieren zijn behoorlijk verrekt. Dat moet z’n tijd hebben.’
 

"Toen ik na de operatie weer kon lopen zonder pijn, was ik zo blij"

Achteraf heeft mevrouw Bruins de operatie een beetje onderschat, vindt ze zelf. ‘Als je hoort dat je dezelfde dag weer naar huis kunt, bagatelliseer je de ingreep. Dan kan het alleen maar tegenvallen. Mevrouw Bruins had achteraf vooral last van het steunkorset. Dat zat niet goed waardoor de huid erg ging irriteren. Ze vond er zelf wat op: ‘Met behulp van een steunkorset dat ik nog had van een eerdere operatie, heb ik het wat aangepast. En nu heb ik nergens last van. Toen ik na de operatie weer kon lopen zonder pijn, was ik zo blij, ik kon hem wel omhelzen.’